Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες,
αγαπητοί εκπαιδευτικοί και γονείς,
Είναι
μια ημέρα μνήμης, συγκίνησης αλλά και βαθιάς σκέψης για όσα πέτυχε ο ελληνικός
λαός όταν πίστεψε στις δυνάμεις του και αγωνίστηκε για την ελευθερία του. Για
εμάς, σε ένα δημοτικό σχολείο, αυτή η ημέρα έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία, γιατί
συνδέεται με τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας και με τις αξίες που θέλουμε να
τους μεταδώσουμε. Πριν από πολλά χρόνια, άνθρωποι απλοί, αποφάσισαν να
διεκδικήσουν κάτι που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο: την ελευθερία και την
αξιοπρέπεια. Δεν είχαν πάντοτε τα μέσα, ούτε τη δύναμη που θα περίμενε κανείς.
Είχαν όμως πίστη, ενότητα και την ελπίδα ότι οι επόμενες γενιές θα ζούσαν
καλύτερα. Και πράγματι, χάρη στις θυσίες εκείνων των ανθρώπων, σήμερα εμείς
μπορούμε να μαθαίνουμε, να μιλάμε τη γλώσσα μας, να καλλιεργούμε τον πολιτισμό
μας και να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια ελεύθερη πατρίδα. Η ιστορία όμως
δεν είναι μόνο κάτι που διαβάζουμε στα βιβλία. Είναι ένας καθρέφτης που μας
δείχνει ποιοι είμαστε και ποιοι μπορούμε να γίνουμε. Κάθε γενιά Ελλήνων
καλείται να αντιμετωπίσει τις δικές της δυσκολίες, τις δικές της προκλήσεις και
τις δικές της ευθύνες. Σήμερα, ο αγώνας δεν γίνεται με όπλα, αλλά με γνώση, με
παιδεία, με συνεργασία και με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο. Εσείς, αγαπημένα μας
παιδιά, είστε το μέλλον αυτής της χώρας. Μέσα από το σχολείο μαθαίνετε όχι μόνο
γράμματα, αλλά και αξίες: την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, τη
σημασία της προσπάθειας. Όπως τότε οι ήρωες αγωνίστηκαν για την πατρίδα τους,
έτσι και εσείς καλείστε να αγωνιστείτε για μια κοινωνία καλύτερη, πιο δίκαιη
και πιο ανθρώπινη. Ας θυμόμαστε λοιπόν ότι η ελευθερία δεν είναι κάτι δεδομένο.
Χτίζεται καθημερινά με μικρές πράξεις ευθύνης, με σεβασμό στους άλλους και με
αγάπη για την πατρίδα. Και όσο προχωράμε μπροστά, κουβαλάμε μαζί μας την
ιστορία μας, τις νίκες και τις δυσκολίες της, σαν ένα πολύτιμο αλλά και
απαιτητικό φορτίο.
Η ιστορική κληρονομιά που
κουβαλάμε είναι βαριά και μερικές φορές ασήκωτη αλλά έχει χαραχτεί ανεξίτηλα
στην συλλογική μας μνήμη και έχει οριστικά μεταβάλλει το συλλογικό μας DNA...
πλέον σαν σύγχρονος Σίσυφος οι Έλληνες θα ανεβάζουμε τον βράχο στην κορυφή του
βουνού, ως καθήκον, και θα τον βλέπουμε να κατρακυλάει στις παρυφές, ως
τιμωρία... αυτοί ήμαστε.. αυτοί θα είμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου